Serieuze banen, een verhuizing, een kind; in mijn geval, alledrie: deze zaken hebben ervoor gezorgd dat een favoriete hobby uit mijn leven verdween. Het was een treurige fade-out. Onlangs kwam ze terug en het was alsof ik mijn vriend, die ik jaren niet heb gezien, eindelijk weer sprak en er aan het gevoel niks was veranderd, maar wel aan ons leven. Dat je je afvraagt, hoe kan het dat wij elkaar uit het oog zijn verloren.
Voor een jubileumfeest van zeer dierbaren is de DJ-set weer afgestoft en de benodigde software weer geïnstalleerd (blijkbaar was ik niet alleen een kind maar ook een computer verder). Als muzikaal vertrekpunt kreeg ik onder andere het legendarische 80’s nummer Teardrops van Womack & Womack mee en de mijlpaal in de dansgeschiedenis die Deee-lite met Groove Is In The Heart heet, verder mocht ik het zo dol maken als ik zelf wilde. Het begon wat roestig, maar binnen een paar uur wisten mijn handen alle knoppen weer te vinden. Het voelde bijna illegaal om me zo erg in iets te storten dat niet primair een doel dient, anders dan ontzettend van muziek te genieten, erin op te gaan, creatieve overgangen te bedenken en te dansen voor een denkbeeldig publiek maar vooral ook voor mijzelf. De stok achter de deur van het feest heb ik wel echt nodig, want zijn er zijn altijd andere zaken die prioriteit hebben, of het nou werk is, BTW-aangifte, sporten (ja sorry, voor andere mensen is sporten wat voor mij DJ’en is, maar ik zie het als een verplichting, iets dat ik een dergelijke status moet geven in mijn leven, anders gebeurt het niet, en als je zoals ik ook houd van pizza vreten en wijn drinken ontkom je er niet aan), de was ophangen, in mijn volwassen wereld voelt het alsof die dingen altijd eerst moeten, en de ontspanning pas daarna mag, tenzij het na 20:00 is. In die zin voelt thuis, overdag DJ’en als een rebelse daad, als een verzet tegen ouder worden en het burgerlijk leven, terwijl daar inherent niets mis mee is. Misschien zelfs iets puberaals. Daarnaast voelt het ook als thuiskomen, als dichterbij de persoon zijn die ik 5 jaar geleden was. En niet dat ik terug wil naar die tijd, want ik koester mijn zegeningen, maar terug gaan naar een tijd waar ik minder verantwoordelijkheden had voelt lichter. Het maakt mij lichter. Mijn DJ-set, die ouwe vriend, elke keer als ik je stevig vastpak wil ik je eigenlijk nooit meer loslaten, maar we weten ook allebei dat we elkaar de volgende dag niet meteen wéér zien. En volgende week ook niet. En misschien zelfs niet volgende maand. Wat helpt is meteen weer een datum in de agenda zetten. Wie heeft er nog wild, glitterig, licht puberaal feestje staan waarop ik schaamteloos mijn oude vriend voor kan stellen?
