“Hey, we’re going to Ibiza”. Ruim een week is dat mijn soundtrack geweest tussen dat wat Last Christmas en All I Want for Christmas Is You had moeten zijn. Met dank aan de sportschool. Ja, ik had oortjes mee, nee die waren niet opgeladen, ja, ik heb gevloekt, nee, ik heb het niet als excuus gebruikt om weg te gaan. Ik heb me overgegeven aan de playlist van de sportschool, en dus ook aan de Vengaboys, hartje winter.
Zou het een keuze zijn geweest van één van de medewerkers van de sportschool? Zou die persoon gaan overwinteren op de Balearen? Was het een experiment, kijken of iemand naar de balie komt om er iets van te zeggen of er naar te vragen? Een vlaag van nostalgie? Een algoritmische uitglijder? Of is een van de sportschoolmedewerkers wellicht een student Internationale Betrekkingen, die dacht aan de Oostenrijkse Ibiza-gate (vice-kanselier en leider van de FPÖ Strache en politicus Strache bespraken op Ibiza slinkse praktijken en gingen in op corrupte voorstellen van een vrouw die zich voordeed als familie van een Russische oligarch. Dit werd gefilmd. Demonstranten namen “Hey, we’re going to Ibiza” als soundtrack, zongen dit met tienduizenden tegelijk op de straten van Wenen. De regering Kurz viel in 2019).
Op dit soort momenten mis ik muziekradio, dat je met jouw keuze mensen kan verrassen, doen herinneren, verwonderen, of laten denken aan een penibele politieke situatie in Oostenrijk in 2019. In de auto, in een winkel, terwijl je langs een bouwsteiger loopt. En dat dat moment dat je deelt, voor iedereen anders is. Dat ene liedje dat je uitkiest dat een week lang met iemand meereist. Of, een nummer dat je gedachteloos opzet, dat je voor de 100ste keer hebt gehoord en gedraaid, de filler tussen de killers, voor iemand anders juist precies was waar ze op zaten te wachten. Een gemiste kans. Of de reden om de radio uit te zetten. Als ik in de auto had gezeten, had ik bij dit nummer van de Vengaboys gewisseld van radiostation. Nu moest ik er doorheen. Met mijn laffe squats.
Ik hoop dat “Hey, we’re going to Ibiza” hét moment was van een van de trainers in de sportschool. Misschien wel van Peter, misschien van Ekaterina. Een keuze, met intentie. En dat alle mensen die op dat moment aanwezig waren, tussen kerst en oud-en-nieuw de Vengaboys hebben geneuried. Misschien aan Ibiza-gate hebben gedacht. Of aan de zomer. Of aan hun vakantieliefde in 1999, het jaar dat het nummer een hit werd. Door mijn eigen toedoen, door dit schrijven, heb ik mezelf wederom voor ruim een week naar Ibiza gekatapulteerd, en ik realiseer me: gedeelde muziekmomenten kunnen ook geschreven zijn. Slachtoffers kunnen zich bij mij melden.
